Zastosowanie klasycznych metod statystycznych

Jeżeli przedstawione na krzywej wyniki przeprowadzonych pomiarów wykazują cechy cykliczności, wtedy dopiero możemy przystąpić do rozważań, czy nie mamy tu do czynienia z rytmem lub w idealnym przypadku z funkcją okresową, która może być opisana jako f(t) = f(t -j- x), gdzie t jest okresem badanego rytmu (patrz rozdział 1). Dla stwierdzenia, czy badany przez nas proces biologiczny zmienia się w rytmie dobowym czy okołodobowym, niezbędne jest wykazanie, że t (24 lub x) 24 godz.

Zastosowanie klasycznych metod statystycznych takich, jak analiza Fouriera, analiza wariancji, obliczanie współczynnika korelacji, czy krzywej regresji wystarcza w przypadku bardzo wyraźnych zmian dobowych. Zwykle jednak otrzymujemy szereg wyników, które bardzo rzadko układają się w krzywą sinusoidalną. Wtedy często bada się tylko, czy istnieje istotna różnica statystyczna między wartością maksymalną a minimalną. Jednakże takie postępowanie jest zawodne w przypadku otrzymania na skali czasu krzywej bardzo nieregularnej.

Halberg (1969) zaleca stosowanie metody najmniejszych kwadratów, wyrażanej jako cos badanej funkcji w odniesieniu do wszystkich wyników będących funkcją czasu. Na rycinie 31 przedstawiono przykładowo wynik takiej analizy dla dobowych zmian temperatury ciała dorosłych samic szczurów. Analiza ta pozwala więc na obliczenie amplitudy zmian (C), akro- fazy, czyli wartości maksymalnej badanych zmian (p), wartości co O -90 -180 -270 -360

W przypadku badania kilku procesów cyklicznych jednocześnie bardzo ważną rzeczą jest ustalenie wzajemnych ich zależności czasowych. Charakteryzuje je doskonale analiza za pomocą tzw. koła cosinorów (Halberg et al. 1967). Na rycini

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *