Zarodki mają rytmy całkowicie inne od rytmów dobowych

Gdyby stwierdzono dalsze tego typu fakty, świadczyłoby to o istnieniu u noworodków wyraźnego rytmu dobowego tylko przesuniętego w fazie w stosunku do rytmu zwierząt dorosłych i przemawiałoby za tym, że jednym z możliwych sposobów powstawania rytmu dobowego w czasie rozwoju postnatalnego byłaby jego synchronizacja do warunków środowiska.

Nasuwa się jeszcze jedno pytanie, a mianowicie czy wraz z wiekiem nie zmienia się częstotliwość (okres) różnych procesów życiowych organizmu?

Z bardzo skąpych jeszcze badań w tym zakresie wynika, że tak. Pittendrigh i Daan (1974) wykazali, że u trzech badanych przedstawicieli gryzoni okres {%) spontanicznego rytmu aktywności lokomotorycznej skraca się wraz z wiekiem. Wyniki te zostały potwierdzone w dalszych badaniach tych autorów przeprowadzonych na myszy (Mus musculus). Badali oni aktywność ruchową dwumiesięcznych i 26-cio miesięcznych myszy przez ponad 150 dni i stwierdzili, że skracanie się okresu t jest znacznie szybsze u starszych osobników w porównaniu z młodszymi (ryc. 113).

Wracając teraz do zagadnień postawionych na wstępie tego rozdziału możemy stwierdzić, że w rozwoju ontogenetycznym organizmów zwierzęcych istnieją co najmniej trzy różne możliwości powstawania rytmów dobowych:

– 1. Rozwijające się zarodki posiadają wrodzone rytmy 24- -godzinne zsynchronizowane z rytmami środowiska, np. zużycie tlenu przez embriony węży.

– 2. Zarodki posiadają wyraźne rytmy dobowe lecz przesunięte w fazie i ich „dojrzewanie” polega na synchronizacji z rytmami środowiska w czasie rozwoju postnatalnego, np. aktywność transaminazy tyrozyny wątroby szczurów.

– 3. Zarodki posiadają rytmy zupełnie różne od rytmów dobowych, które ulegają zastąpieniu przez nowe 24-godzinne w okresie życia postnatalnego, np. poziom glikogenu w wątrobie kurcząt.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *