Synchronizujące działanie hodźców dźwiękowych

W laboratoryjnych badaniach spontanicznej rytmiki aktywności zwierząt należy się liczyć z możliwością wpływu na nią dźwięków dochodących z pracowni. Jak do tej pory czynnik ten w przeważającej ilości prac był całkowicie ignorowany. Być może wpłynęły na to wyniki pierwszych prac De Coursey (1960) wskazujące na to, że endogenna rytmika aktywności niektórych gryzoni nie ulega zmianie na skutek działania różnych dźwięków. Jednakże w badaniach tych stosowano bardzo krótkie (10 minutowe) sygnały dźwiękowe, nie mogące mieć synchronizującego wpływu na badany proces.

Późniejsze badania (Gwinner, 1966 Menaker i Eskin, 1966) wykazały, że głosy ptaków nagrane na taśmę magnetofonową mogą doskonale spełniać rolę Zeitgeber. Dźwięki stosowane w tych doświadczeniach pochodziły od ptaków, na których przeprowadzone były badania aktywności ruchowej, a więc nie były to dźwięki obojętne dla nich. W dalszym ciągu pozostawała otwarta sprawa synchronizującego działania na rytmikę endogenną dźwięków obojętnych dla badanych zwierząt.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *