Rytm dobowy orientacji przestrzennej zwierząt

Badania nad mechanizmem orientacji u zwierząt rozpoczęły się ponad 60 lat temu kiedy to Santschi (1911, 1913) wykazał że, mrówki odnajdują drogę do gniazda kierując się położeniem słońca na niebie. Autor ten stosując bardzo prostą metodę odbijania promieni słonecznych za pomocą lustra mógł zmieniać w przewidywany sposób kierunek poruszania się tych owadów. Skoro więc mrówki posługują się słońcem przy odnajdywaniu właściwej drogi do gniazda muszą one umieć „mierzyć” kąt padania promieni słonecznych, a dodatkowo umieć „przewidywać” jego wartość po upływie pewnego okresu czasu, po którym zdecydują się na drogę powrotną do gniazda. Dochodzimy więc do wniosku, że owady te muszą posiadać odpowiedni zagar, przy pomocy którego „odczytują” właściwy czas.

Intensywne badania nad mechanizmem funkcjonowania tego zegara były prowadzone na różnych gatunkach owadów, a szczególnie na pszczołach (Frisch, 1950, 1965 Renner, 1957, 1959, 1960) oraz na ptakach (Kramer, 1950, 1952 Hoffmann, 1960b, 1965b, 1971b).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *