Prace nad znalezieniem zegara biologicznego u owadów

Niestety dalsze liczne prace prowadzone w tym zakresie w różnych ośrodkach naukowych nie potwierdziły tych wyników (Roberts, 1966 Thomas and Finlayson, 1970 i wielu innych). Wyniki tych prac wykonywanych na różnych gatunkach owadów wykazały, że zwój podprzełykowy nie odgrywa praktycznie żadnej roli w regulacji rytmiki aktywności lokomotorycznej.

W późniejszym okresie Harker (1960) wprowadziła niejako „poprawkę” do swojej teorii twierdząc, że po to by zwój podprzełykowy pełnił funkcję dawcy czasu w organizmie musi być on „zaopatrywany” w substancję neurosekrecyjną pochodzącą

Przeprowadzono jeszcze wiele innych doświadczeń mających na celu zlokalizowanie zegara biologicznego u owadów. Wyniki niektórych prac opublikowanych do -roku 1969 zostały zilustrowane na rycinie 116. Z danych tych wynika, że praktycznie nie udało się stwierdzić definitywnie możliwości przetransponowania rytmu poprzez dokonanie transplantacji jakichkolwiek zwojów wchodzących w skład układu nerwowego owadów. Także rytm dobowy aktywności owadów nie ulega zmia-

Jednakże w świetle ostatnich wyników uzyskanych w badaniach na świerszczach (Cymborowski 1968, 1970a, 1979b, 1973a) wydaje się, że oprócz płatów wzrokowych ważną rolę w regulacji rytmu aktywności lokomotorycznej odgrywają komórki neurosekrecyjne pars intercerebralis mózgu.

W serii doświadczeń wykazano, że zniszczenie przynajmniej w 50% komórek neurosekrecyjnych tej części mózgu owadów rytmicznych prowadzi do natychmiastowej utraty ich rytmu aktywności oraz powoduje powstanie hiperaktywności (ryc.

– 117) . Niektóre owady po zniszczeniu pars intercerebralis wykazywały powrót do rytmiki aktywności, ale dopiero po upływie około 3 tygodni od zabiegu. We wszystkich tych przypadkach badania histologiczne mózgu wykazywały istnienie w mię- dzymózgowiu czynnych komórek neurosekrecyjnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *