Pora karmienia zwierząt głównym czynnikiem synchronizującym

Inne glony, które mogą być synchronizowane w podobny sposób to Chlamydomonas (Bernstein, 1968) i Euglena gracilis (James, 1964 Edmunds, 1965).

Wiele z tych obserwowanych rytmów posiada okres zbliżony do 24 godz. co. sugeruje, że istnieje powiązanie między cyklami komórkowymi a endogennym zegarem biologicznym (Edmunds i Funch, 1969). Zastanawiający jest fakt istnienia dobowego rytmu podziałów komórkowych u mutantów Euglena gracilis, nawet po jednokrotnym zadziałaniu bodźca jakim jest przejście z okresu światła do okresu ciemności (Jarrett i Edmunds, 1970)..

Oprócz zmian światła i ciemności do synchronizacji kultur pierwotniaków można zastosować cykle temperaturowe (ciepło- -zimno). Odnosi się to przede wszystkim do organizmów, które nie mają zdolności fotosyntezy, takich jak Tetrahymena czy wi- ciowiec Astasia. Synchronizację podziałów tego ostatniego można uzyskać przez zastosowanie cyklu temperaturowego w postaci 16 godzin w temperaturze 15°C i 8 godzin w temperaturze 25°G (James, 1964).

W przypadku pierwotniaków żwaczowych głównym czynnikiem synchronizującym dobowy rytm podziałów wydaje się być pora karmienia zwierząt. Bowiem bez względu na porę karmienia maksymalna ilość pierwotniaków w żwaczu występuje tuż przed podaniem pokarmu, zaś maksimum form dzielących się przypada na około 12 godzin po podaniu pokarmu (Michałowski, 1977 Michałowski i Muszyński, 1978).

Również w komórkach organizmów wielokomórkowych obserwuje się szereg procesów przebiegających w rytmie dobowym. Do tej pory opisano wiele dobowych zmian w samej strukturze komórki, świadczących o cyklicznych zmianach jej metabolizmu.

Klug (1958) stwierdził istnienie dobowych zmian objętości jąder komórek corpora allata oraz komórek neurosekrecyjnych pars intercerebralis mózgu chrząszczy Carabus nemoralis. Podobnie Rensing (1964, 1966b, 1969a) w badaniach nad Drosophila hodowaną w warunkach LD 12:12 stwierdził występowanie wyraźnych dobowych zmian w wielkości jąder komórek neurosekrecyjnych mózgu, zwoju podprzełykowego, gruczołów protorakal- nych oraz w corpora allata i corpora cardiaca. Brady (1967b) wykazał istnienie dobowej rytmiki w wielkości jąder komórek neurosekrecyjnych zwoju podprzełykowego Periplaneta americana.

Również w badaniach na świerszczach stwierdzono istnienie rytmiki dobowej wielkości jąder komórek neurosekrecyjnych pars intercerebralis mózgu oraz zwoju podprzełykowego tych o- wadów hodowanych w warunkach LD 12:12 (Cymborowski,

– 1968) . Jako wskaźnik wielkości jądra przyjęto największą powierzchnię jego przekroju. Stwierdzono, że w komórkach neurosekrecyjnych mózgu jądra posiadają największą powierzchnię przekroju w pierwszych godzinach po wystąpieniu okresu światła (ryc. 82). Natomiast w komórkach neurosekrecyjnych zwoju podprzełykowego tych samych owadów jądra wykazują największą godz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *