Pars intercerebralis mózgu owadów

Obecnie trudno jest wyjaśnić jakie mechanizmy powodują powstawanie rytmiki dobowej czynności bioelektrycznej neuronów Aplysia. Być może rozwiązanie tej zagadki leży w innych zegarach, których występowanie stwierdzono u tego zwierzęcia. Mianowicie Jacklet (1969), Jacklet i Geronimo (1971) oraz Eskin (1971) wykazali istnienie rytmu dobowego spontanicznej aktywności bioelektrycznej wyizolowanego oka Aplysia. Rytmika ta utrzymuje się również w warunkach stałej ciemności, co by świadczyło o jej endogennym charakterze. W przypadku owadów taka rytmika spontanicznej aktywności bioelektrycznej miałaby powstawać w płatach wzrokowych Brady (1971) jednakże brak jest jeszcze odpowiednich na to dowodów. godz.

Również pars intercerebralis mózgu owadów wykazuje dobową rytmikę aktywności bioelektrycznej, jak to wykazały badania przeprowadzone w tym zakresie na świerszczach (Aza- ryan i Tyschenko, 1970). Autorzy ci stwierdzili, że maksymalna czynność bioelektryczna tej części mózgu przypada na okres najniższej aktywności lokomotorycznej świerszczy (Acheta do- mesticus). Dobową rytmikę aktywności bioelektrycznej obserwowano również w układzie nerwowym Periplaneta americana (Vijayalakshmi et al. 1977). Przy czym maksymalna aktywność bioelektryczna przypada na środek nocy, kiedy to aktywność lokomotoryczna tych owadów jest również duża. W tym samym czasie występuje również maksymalna aktywność acetylocholin nesterazy, co jak sugerują autorzy może świadczyć o udziale tego enzymu w procesie regulacji rytmu dobowej aktywności lokomotorycznej badanych owadów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *