Ontogeneza rytmiki aktywnośći małży

W badaniach ontogenezy rytmiki aktywności małży duże znaczenie ma metoda opracowana przez Labosa (1964) umożliwiająca rejestrację dobowej aktywności mięśni zwieraczy larwy szczeżui (glochidium). Ze względu na dość skomplikowany zestaw aparatury metoda ta nie zostanie tu opisana.

Przedstawiany aktograf nie nadaje się oczywiście do rejestracji aktywności zwierząt poruszających się po dnie zbiorników wodnych. Natomiast może być użyty do tego celu aktograf skonstruowany przez Lehmanna (1965). Zasada metody polega na rejestrowaniu ruchów zwierzęcia uprzednio zaznaczonego pierwiastkiem radioaktywnym. Schemat aparatu przedstawia rycina 25. Jest to cylindryczny zbiornik, w którym krąży z odpowiednią (regulowaną) szybkością strumień wody. Badane zwierzę porusza się po podłożu w kształcie kolistego labiryntu, na dnie którego umieszczony jest licznik scyntylacyjny. Przechodzące nad nim zaznaczone radioizotopem zwierzę zostaje zarejestrowane. Ilość przejść w jednostce czasu nad tym licznikiem określa aktywność lokomocyjną zwierzęcia.

Jako materiału radioaktywnego- używano cezu (promieniowanie gamma). Cs 137 mieszano w roztworze metakrylanu z ksylenem, a następnie mieszaniną tą smarowano zwierzę. W ten sposób zwierzę posiada stale ten sam stopień radioaktywności, ponieważ pierwiastek radioaktywny nie jest wypłukiwany. Stężenie izotopu wykrywalne przez aparaturę, a jednocześnie nie mające wpływu na zwierzę wynosiło 10-2—10-8Ci/zwierzę.

Opisana metoda była z powodzeniem wykorzystana w badaniach dobowej aktywności lokomotorycznej larw Anabolia nervosa (Trichoptera).

Wydaje się, że metoda ta może być zaadaptowana do badań laboratoryjnych aktywności lokomotorycznej również bezkręgowców lądowych pędzących naziemny tryb życia.

W części tej zostaną omówione niektóre metody automatycznej rejestracji aktywności lokomotorycznej małych zwierząt laboratoryjnych takich jak: myszy, szczury, chomiki, a także zwierząt dzikich o podobnych wymiarach ciała, np. myszy polne, norniki, jaszczurki.

Badanie aktywności za pomocą bębna obrotowego. Najczęściej tu stosowaną metodą jest oznaczenie aktywności ruchowej za pomocą urządzenia zaopatrzonego w bęben obrotowy (De Coursey, 1960 Richter, 1961 Gębczyński, 1964a i inni).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *