Migracje zooplanktonu

Przez długi okres czasu uważano, że migracje zooplanktonu zależą tylko od działania na organizmy wchodzące w jego skład, bodźców środowiska. Wniosek ten opierano na wynikach licznych badań laboratoryjnych, w których stwierdzono, że takie czynniki jak natężenie światła, temperatura, ciśnienie hydrostatyczne, czy pH, wyraźnie wpływają na kierunek przemieszczeń organizmów wchodzących w skład zooplanktonu. Szczególną wymowę mają doświadczenia przeprowadzone w warunkach naturalnych kiedy to stwierdzono zależność pionowego rozmieszczenia badanych organizmów od natężenia światła padającego na powierzchnię wody.

Harris (1963) w badaniach przeprowadzonych na niektórych gatunkach wchodzących w skład Copepoda (Calamus fimmae- chicus) oraz słodkowodnych Cladocera (Daphnia magna) uzys-

Jak już wspomniano w rozdziale poprzednim, aktywność zwierząt była obiektem zainteresowań wielu badaczy rytmiki dobowej. Nagromadzono olbrzymią ilość danych eksperymentalnych świadczących o tym, że proces ten jest regulowany przez wewnętrzny mechanizm organizmów żywych, zaś warunki środowiskowe przede wszystkim odgrywają rolę synchronizatorów (dawców czasu).

W części tej zostaną omówione przykłady rytmiki dobowej zwierząt w powiązaniu z działaniem na nią czynników środowiska.

Rytmika aktywności lokomotorycznej w warunkach zmieniającego się światła i ciemności (LD)

Uwzględniając rytmikę dobową aktywności ruchowej zwierzęta można podzielić na dwa zasadnicze typy, a mianowicie: zwierzęta nocne i dzienne. Oznacza to, że w warunkach naturalnego fotoperiodu lub przy zastosowaniu zmieniającego się światła i ciemności w laboratorium, zwierzęta wykazują wyraźną rytmikę aktywności, przy czym u pierwszych z nich maksymalne nasilenie tego procesu przypada na okres nocy, zaś u drugich — na okres dzienny. W obrębie tych dwóch głównych grup można jeszcze wyróżnić zwierzęta wykazujące maksymalną aktywność na początku, w środku lub na końcu okresu światła czy też okresu ciemności. W przypadku Periplaneta americana — owada typowo nocnego — (ryc. 38) największą aktywność

W warunkach LD 12 :12 więcej niż 2/3 ogólnej aktywności dobowej świerszczy domowych przypada na okres ciemności (Cymborowski, 1973a).

Taki typ aktywności lokomotorycznej jest charakterystyczny zarówno dla samców jak i samic (ryc. 40). Zwykle różnica godz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *