Metoda oparta na pomiarach zawartości DNA

Tego typu badania przeprowadzono na pierwotniakach pochodzących ze żwacza bawołów (Michałowski, 1973). Jednakże metodyka tajnie daje pełnego obrazu aktywności podziałowej badanych pierwotniaków. Najwłaściwsza wydaje się metoda oparta na pomiarach zawartości DNA na jednostkę hodowli badanych pierwotniaków (Wille i Ehret, 1968). Badacze ci oznaczali ilość DNA w sterylnych hodowlach Tetrahymena pyriformis (W). Zastosowano zmodyfikowaną metodę opartą na ekstrakcji kwasem nadchlorowym (Ehret, 1960). Co 90 minut w ciągu całej doby pobierano automatycznie 5 mililitrowe próby i liczono ilość pierwotniaków za pomocą elektronicznego licznika. Do oznaczeń zawartości DNA pobierano próbki 10 mililitrowe (w dwu powtórze-niach). Pierwotniaki zabijano przez dolanie takiej samej objętości 0,2 mol/l oziębionego kwasu nadchlorowego (PCA). Mieszaninę pozostawiono na 1 godzinę w temperaturze 4°C, a następnie odwirowywano przy niskich obrotach w chłodzonej wirówce. Osad komórkowy przemywano 3 razy 5 mililitrami 0,2 mol/l oziębionego PCA w 0°C i powtórnie wirowano jak poprzednio. Uzyskany supernatant nie posiadał absorpcji przy 260 nm. Osad zawieszano w 10 ml 0,75 mol/l oziębionego PCA, dokładnie mieszano i przechowywano przez 18 godzin w temperaturze 4°C. Teraz ponownie wirowano, a uzyskany osad zawieszono w 10 ml 0,75 mol/l PCA i ogrzewano na łaźni wodnej przez 10 minut o- temperaturze 75°C. Po ponownym odwirowaniu przy niskich obrotach, w supernatancie oznaczano zawartość DNA mierząc optyczną gęstość tego roztworu przy 260 nm.

Podobna metoda była stosowana do badania rytmiki podziałów Gonyaulax polyedra (Hastings i Sweeney, 1958) oraz Euglena gracilis Klebs (Edmunds, 1966). Wydaje się, że również mogłaby ona znaleźć zastosowanie i w badaniach rytmiki podziałów pierwotniaków żwaczowych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *