Lohmann i Enright

Lohmann i Enright (1967) przeprowadzili szczegółowe badania w tym zakresie na dwóch gatunkach ptaków, a mianowicie na dzwońcu (Carduelis ćhloris) i ziębie (Fringilla coelebes). W doświadczeniach tych stosowano dźwięki wytwarzane przez elektryczny brzęczyk o natężeniu 90—95 db. Ptaki umieszczono w dźwiękoszczelnej komorze ze stałym oświetleniem i stałą temperaturą (18°C). W tych warunkach wykazywały one rytmikę spontaniczną aktywności o okresie krótszym od 24 godzin (średnio t=22,8 godzin). Następnie zastosowano 12-godzinny cykl dźwięku na dobę. Trzydziestego dnia od momentu zastosowania sygnałów dźwiękowych nastąpiła synchronizacja spontanicznej aktywności ruchowej badanych ptaków. Po pewnym okresie przerwano stosowanie sygnałów dźwiękowych i ptaki zaczęły ponownie wykazywać rytmikę spontaniczną aktywności. Ten sam dźwięk stosowany bez przerwy przez okres kilku dni powoduje wprawdzie nieznaczne, ale istotne statystycznie wydłużanie okresu spontanicznej aktywności. Tak więc autorzy ci dochodzą do wniosku, że na zegary biologiczne ptaków mogą mieć wpływ sygnały odbierane poprzez narządy słuchu. Zasto-sowanie zaś dźwięków obojętnych dla badanych ptaków i uzyskanie przy tym pozytywnych efektów synchronizacyjnych, dowodzi możliwości wpływu na rytmikę aktywności odgłosów dochodzących z laboratorium. Wprawdzie wpływ bodźców dźwiękowych zaznacza się dopiero po długim okresie działania, lecz nie należy ich całkowicie pomijać w badaniach nad rytmami dobowymi.

Oprócz wymienionych czynników funkcje synchronizatora może również spełniać pole elektrostatyczne (Dowse i Palmer,

– 1969) . Autorzy ci w badaniach na myszach wykazali, że zmienne pole elektrostatyczne może być dawcą czasu, powodując synchronizację aktywności lokomotorycznej tych zwierząt.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *