Eksperymenty na wężach dostarczyły dużo dowodów

Bezpośrednich dowodów istnienia .rytmu dobowego, rozwijających się zarodków gadów dostarczyły eksperymenty przeprowadzone na wężach (Dmi’el, 1969). Autor ten badał zmiany poziomu metabolizmu podczas rozwoju embrionalnego pięciu pospolicie występujących w Izraelu gatunków węży. Świeżo złożone przez węże jaja dzielono na dwie grupy, z których jedną trzymano w warunkach stałej ciemności, a drugą w stałym świetle. Oznaczanie zużycia tlenu przez zarodki prowadzono w sposób ciągły przez 24—36 godzin, co trzecią dobę w ciągu całego ich rozwoju. Opracowane statystycznie wyniki zamieszczone są na rycinie 107. Zwraca uwagę występowanie bardzo wyraźnej rytmiki dobowej zużycia tlenu przez embriony badanych gatunków węży. Z wyjątkiem zaskrońca (Natrix natrix), u którego maksimum zużycia tlenu w warunkach DD występu- godz.

Uzyskanie tak wyraźnej rytmiki dobowej zużycia tlenu rozwijających się embrionów węży w warunkach środowiska pozbawionego Zeitgeber przemawia niewątpliwie za endogennym charakterem tego rytmu. Zaś różnica między zaskrońcem a pozostałymi badanymi gatunkami świadczy prawdopodobnie o różnicy w aktywności lokomotorycznej postaci dorosłych badanych gatunków. Istotnie, zaskroniec jest zwierzęciem o dziennym trybie życia, stąd szczyt zużycia tlenu przypada na godziny dnia, mimo że przebywały one cały czas w ciemności. Pozostałe gatunki są raczej zwierzętami nocnymi, co także uwidacznia się w charaktei-ze dobowego zużycia tlenu przez ich rozwijające się zarodki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *