Dwa gatunki owadów obiektem badań

A więc po pierwsze, dla każdej parabiozy doświadczalnej, w której owad rytmiczny miał połączoną hemolimfę z owadem nierytmicznym, przeprowadzono identyczną parabiozę kontrolną bez połączenia hemolimfy. Po drugie, biorca (owad dolny) był pozbawiony głowy celem uzyskania kompletnej jego arytmii pod względem aktywności ruchowej, oraz aby usunąć jego narządy retrocerebralne, w których prawdopodobnie jest ulokowany zegar (Brady, 1969). Po trzecie, biorca i dawca pochodzili z dwóch odrębnych hodowli, w których stosowano 12 godzin światła i 12 ciemności. Szczyty aktywności ruchowej tych zwie-rząt były przesunięte w fazie i różniły się między sobą o 12 godzin. Ustalono to, oznaczając aktywność ruchową owadów obu grup przed doświadczeniem w warunkach stałej ciemności.

Obiektem badań były dwa gatunki owadów: świerszcz domowy (Acheta domesticas L.) i karaczan (Periplaneta americana L.). Parabiozę owadów wykonywano w następujący sposób: za pomocą wosku łączono dwa owady, tułów jednego z tułowiem drugiego (ryc. 114). Owad górny (dawca rytmiczny) miał usunięte odnóża i nie mógł się poruszać. Był on noszony przez biorcę — owada dolnego — pozbawionego głowy (nierytmicznego).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *