Dobowe zmiany śmiertelności muszek

Bardziej dokładne badania w tym zakresie zostały przeprowadzone przez Rensinga (1969c), który badał dobowe zmiany śmiertelności muszek Drosophila melanogaster hodowanych w warunkach LD 12:12 po napromieniowaniu ich dawką 3500 i 5000 r. Przy zastosowaniu obu dawek najwyższą śmiertelność obserwowano wcześnie rano oraz 0 zmierzchu. Jest to zgodne z porannym i wieczornym szczytem aktywności tych owadów. Oprócz tego badacz ten sugeruje, że wtedy gdy promienie X wywierają największy efekt, jądra komórek narządów endokrynal- nych tych owadów są największe. Wtedy również obserwuje się największe zużycie tlenu przez badane owady.

Podobne badania zostały przeprowadzone na dorosłych Pec- tinophora gossypiella (Haverty i Ware, 1970). Owady te hodowane w warunkach LD 14:10 wystawiono na działanie promieni X w dawce 25000 rd w różnych porach doby. Najbardziej oporne na działanie tego czynnika okazały się owady napromieniowane powyższą dawką w pierwszych godzinach światła średnia prze- żywalność ich wynosiła 16 dni. Napromieniowanie w innych porach powodowało śmierć tych owadów już po 5—9 dniach. Podobnie reagowały samice z tym, że ich przeżywalność była znacznie większa w porównaniu z samcami tego gatunku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *